قطاری که به مقصد خدا می رفت ، لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد . پیامبر رو به جهانیان کرد و گفت :

مقصد ما خداست .کیست که با ما سفر کند ؟کیست که رنج و عشق تو امان بخواهد ؟ کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن ؟

قرن ها گذشت .............

اما از بیشمار ادمیان جز اندکی بر ان قطار سوار نشدند . از جهان تا خدا  هزار ایستگاه بود.

در هر ایستگاه که می ایستاد ، کسی کم می شد قطار می گذشت و سبک می شد ، زیرا سبکی قانون راه خدا ست.

قطاری که به مقصد خدا می رفت ، به ایستگاه بهشت رسید . پیامبر گفت اینجا بهشت است . مسافران بهشتی پیاده شوند ، اما اینجا ایستگاه اخر نیست .

مسافرانی که پیاده شدند ، بهشتی شدند . اما اندکی ، باز هم ماندند ، قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند .

انگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت :

درود بر شما ، راز من همین بود . ان که مرا می خواهد ، در ایستگاه  بهشت پیاده نخواهد شد .

و ان هنگام که قطار به ایسگاه اخر رسید دیگر نه قطاری بود و نه مسافری .